Ragnheiður Harpa

Degar vid forum yfir aftur til Peru komumst vid ad dvi ad vid hofum farid ologlega inn i Boliviu, einhverjir stimplar sem hofdu gleymst. Dad var meira aevintyrid, en dad voru skemmtilegir menn i utlendingaeftirlitinu svo malid bjargadist.

Ad fara hins vegar aftur inn i Peru var spaug. Mennirnir vildu ekki trua ad Island vaeri land. Dad var ekki a skra hja deim og deir hlogu hastofum ad mer degar eg var ad reyna utskyra hvar dad vaeri i heiminum, spurdi meira segja hvort dau dekkti Bjork eda Geysir - allt sem mer datt i hug. Eftir nokkur simtol var komid ad hreint ad ju, Island vaeri til og detta vaeru ekki einhverjir trudar ad reyna ferdast med falsan passa.

Vid erum i Puno, i stuttu stoppi og holdum afram til Cuzco i nott til ad halda upp a djodhatidardag Peru dar. YippiSkippi!

Dad er svo serstakt, fyrst eg by a eyju - ad geta farid yfir landamaeri bara sisvona. "Darna er Bolivia", sagdi pabbi minn klukkan 6 i morgun. Rutan okkar kom ad landamaerabaenum Desaugadero eldsnemma i morgun. Vid ferdudumst i iskaldri rutu alla nottina og degar eg vaknadi var otrulegt ad sja baeinn lifna vid. Solubasar voru um allt ad selja ologlegan varning, konur med jurtabasa, fullt af rutum og svindlarar ad skipta peningum. Vid bidum i rodum uti i kuldanum til ad fa stimpla i utlendingaeftirlitinu… og svo gengum vid yfir bru til Boliviu.

Do vid gengum bara yfir bru, forum vid til annars lands - og svo margt breytist. Boliviubuar er mun rolegri en Perubuar, gjaldmidill vard annar, klaednadur kvennana vard odruvisi, annad nammi, onnur hus. Skemmtilegt. Vid erum i hofudborginni, La Paz. Borgin er svo falleg en byggd i fjalladal. A morgun forum vid i heilsdags hljolatur um The Death Road. Spennandi!

Eg finn ekki mikid fyrir fotunum, enda nykomin ur 3 daga gongu. Vid gengum nidur staersta gil i Sudur-Ameriku, sem heitir Colca Canyon. Einstok fegurd. Fyrsta daginn gengum vid 7 klukkutima nidur hnifbratta gilid ad fallegum bambookofum dar sem vid gistum. Og daginn eftir gengum vid adra 7 tima, nema dad var mikid upp a moti. Dad var svo surealiskt degar eg settist dauddreytt til ad hvila mig, og sa da 60 ara gamla konu hlaupa framhja mer prik i hendi ad reka a eftir osnum. Da kom yfir mig nyr kraftur; Eg get detta! Yeah … og dad tokst.

Sidasta daginn vorum vid vakinn klukkan 4 til ad fara med osnum upp gilid. Eg var gudsfeginn ad eg sa ekki nidur brattann, en horfdi bara upp til stjarnanna - en himinn var sa stjornubjartasti. Dad var svo otrulegt dvi haerra sem vid forum, kom solaruppras og himinn tok a dig daufblaan lit. Ogleymanleg ferd.

Loksins komst er ur huancayo - eftir akstur a raektunarlandi, i gegnum maissland, kappakstur fra folki med grjot i hendi og mutur vid motmaelendur.

En dvilik gledi ad sja fjolskyldu mina aftur eftir svo langan tima. Storkostlegt.

I dag for eg a sandbretti og datt oft. Brjalud bilferd i sandbil upp og nidur dunurnar. Vinraektunar heimsokn og godur matur. Hlaup nidur sanddunur. Vid erum i Ica, og leggjum af stad til Arequiba a morgun.

Dad hefur ekki sest bill a ferd um goturnar i tvo daga. Folk rolar um goturnar og budirnar eru allar half opnar, med jarnhurd og logreglum. Rikisstjorinn hefur sent hermenn ad baela nidur motmaelin og frettirnar eru frekar ljotar. Da a do ad leysast ur dessu, vonandi fljott. - einstakir bilar eru farnir ad sjast, og a morgun er sagt ad verdi fleiri. Dad ad vakna vid algjora dogn er mjog serstakt - og sja i arla morguns hermenn vera hita upp. Skritid.

Dad sem er do fulast er ad eg kemst ekki til Lima til ad taka a moti folkinu minu. Eg er svo yfir mig spennt ad sja dau, og eg vona ad eg komist a morgun. Da hefst aevintyrid!

I landinu rikir algjort caos. Flestar samfelagastettir eru ad boda verkfall. Dad er taeplega manudir fra dvi ad kennarar bodudu verkfall, asamt spitulum. Ordromur er ad samgongur fara i verkfall i naestu viku, asamt baendum. Um land allt eru motmaelendur ad loka fyrir vegi - t.d. leidin fra Huancayo til Lima er stiflud i minnsta kosti einu sinni i viku. Og forsetinn vill ekkert sja eda heyra. Alveg faranlegt! Dad er enginn alvoru haetta a ferd, en mest aberandi eru daglegar motmaeligongur, born sem ganga ekki i skola og skortur a heilbrigdisdjonustu. Vonandi batnar detta fljott…

Frumskogurinn felur storkostlegustu leyndarmal. Frumbyggjarnir segja mer fra ymsum djodsogum og atburdum. Deir tala um hafmeyjur sem bua i votnunum og draga nidur med ser menn i paradis undir vatninu. Fra dessum votnum heyrist horpuhljomur og ungar meyjar sjast med mikid har. Til eru menn sem breytast i tigri ad nottu og fara i veidar. Apar med vaengi finnst dypst i skoginum, en degar deir sja karlmenn radast deir a hann og koma eggjum sinum fyrir i maga mannsins - en deir hraedast konuna utaf barminum hennar. Ef du drekkur safa akvedins tre verduru ungur ad eilifu. Anakondur sem bua i votnum, sem radast stundum a bata. Og svo margt, margt fleira.

Madur nokkur sagdi mer forvitnilega sogu. Hann var a leid i gegnum skog eftir vegi, en degar hann kom ad stad a veginum dar sem stor tre drumbur hafdi fallid dvert yfir veginn. Omogulegt var ad fara framhja svo hann settist vid lurkinn og sofnadi. Degar morgnadi vaknadi hann vid reidan bilstjora sem sagdi honum ad hypja ser utaf veginum. Drumburinn var horfinn. Detta reyndist da vera gridarlegur snakur sem hafdi verid a leid sinni yfir veginn.

Eg er i Satipo sem er dorp i midjum frumskoginum. Dad er svo otrulegt ad klifra upp appelsínutré og borda sodna banana i morgunmat. Eda tyna ananas og kakóplontur. Ad synda i am og fara i gongur i gegnum dykkan skog. Hengirum eru svo yndisleg. Furdulegustu avextirnir eru lika svo godir. Hitinn er svo hlyr.

Stundum er dad ad vid kynntumst manneskjum sem reynast vera alveg einstakar. I morgun kynntist eg gomlum manni sem kom mer til ad hlaegja svo do eg hafi verid leid. Hann minnti mig a leikara, og aldrei dreyttist hann i ad segja skritnar sogur og fraedi mig um lifskenningar sinar. Hann taldadi um ad hann vaeri stadradinn a dvi ad Islendingar vaeru kynstofn sem komnir eru af englum og monnum - dvi dad var eina skyringin sem hann fann a dvi hvers vegna vid erum svona odruvisi. Fyrir hvern manud atti hann dagbok sem hann fyllti med minningum, allt fra jolapappír til teikninga - fra reikningi til japanskra dydinga. Svona vinir gera lifid skrautlegt og skemmtilegt.

Daglegt líf? Mig langar til ad draga ykkur adeins inn i daglega lifid mitt, dvi dad eru svo morg smáatridi sem eru svo odruvisi - en erfitt ad lysa. Hlutir sem eru alls ekki venjulegur eru ordnir ad daglegu lifi.

Hvert sem farid er da eru allir med klosettpappír i vasanum, dvi aldrei er klosettpappir a almenningsklosettum. Pappirinn er ekki hent i klosettid, heldur i fotu vid hlidina. Fjallakonur med bornin sin a bakinu er venjuleg sjon um allt. Born i skitugum fotum ad bidja um pening. Folk ad reka asna sina um goturnar. Alla daga geng eg i minnsta lagi i klukkutima, og alltaf um kirkjutorgid. Reggaton og salsatonlistin sem heyrist um allt. Folkid sem starir a mig med storum augum - og kallar svo gringa, eda talar um mig og heldur ad eg skilji dau ekki. Hadegismaturinn, risastor diskur med risastorum skammti. Tíska skiptir engu mali her i Huancayo. Alltaf darf ad halda vel um veskid sitt. Alltaf er sagt, fardu varlega. Konurnar sem selja avexti sina a gotunni, stundum a storu plastpokum, adrar med basa og sumar med korfurnar sinar. Ad dvo fot vikulegu i hondunum a dakinu. Kaldar sturtur. Fjollinn sem umlykja dalinn. Solin sem sest a nokkrum sekundum. Hvad meir? - Eg veit dad ekki, dvi allt er ordid svo venjulegt fyrir mer.